Przejdź do głównej treści

Muzeum Narodowe w Poznaniu

Close
A A A

Ostatnia Wieczerza, 1. ćw. XVI w.

Nie jest znane pierwotne przeznaczenie rzeźby, lecz jej niewielki rozmiar i forma sugerują, że mogła stanowić część jakiejś większej struktury, np. retabulum (nastawy ołtarzowej) o tematyce pasyjnej.

Dzieło jest udaną próbą zilustrowania wielowątkowej, dramatycznej fabuły Wielkiego Czwartku, którą szczególnie barwnie opisał św. Jan Ewangelista. Twórca rzeźby starał się w obrębie jednego dzieła powiązać kilka wątków, znanych z przekazu biblijnego. W centrum kompozycji umieścił najważniejsze postacie dramatu: Jezusa, który właśnie podaje kawałek chleba Judaszowi i tym samym ujawnia zdrajcę umiłowanemu uczniowi Janowi, który – jak napisano w Ewangelii – opiera swoją głowę na piersi Mistrza: „Ten oparłszy się zaraz na piersi Jezusa, rzekł do Niego: Panie, któż to jest? Jezus odparł: To ten, dla którego umoczę kawałek [chleba] i podam mu”. Judasz, jedyny z uczniów, który stoi do nas tyłem, reaguje na gest Jezusa dynamicznie. W jego postawie widać napięcie, jedną nogą już gotów jest opuścić wieczernik. Kiedy lewą ręką sięga po kawałek chleba, w prawej trzyma już sakwę, która jest symbolem haniebnej zdrady (za marne trzydzieści srebrników). Pozostali uczniowie otaczają głównych bohaterów, biesiadują, nieświadomi toczącego się właśnie na ich oczach dramatu.

Rzeźba zachwyca starannością wykonania, zwłaszcza w partii szat postaci czy w opracowaniu detali, które wzbogacają scenę (naczynia, dwubarwna posadzka).

Autor tekstu: Kinga Sibilska