Pamięć i doświadczenie – tradycje Serbołużyczan w relacjach świadków

Serbowie Łużyccy to dziś najmniejszy naród słowiański w Europie. Od ponad tysiąca lat zamieszkują Łużyce – swoją historyczną ojczyznę. Ich przodkowie, plemiona połabskie, takie jak Miliczanie i Łużyczanie, osiedlili się na tych terenach około VI wieku w wyniku wędrówki ludów. Obszar ich zasiedlenia rozciągał się od Bałtyku na północy po Góry Izerskie na południu, od Łaby i Soławy na zachodzie po Odrę, Bóbr i Kwisę na wschodzie.

Choć przez wieki nie stworzyli własnego państwa i pozostawali odseparowani od innych ludów słowiańskich, zdołali zachować swoją tożsamość etniczną, język oraz bogatą kulturę. Do dziś są społecznością o niemieckim obywatelstwie, dla której język ojczysty pozostaje słowiański, a Łużyce – duchową i kulturową ojczyzną.

Zapraszamy na spotkanie z badaczką, tłumaczką i dziennikarką, która od ponad 17 lat prowadzi badania terenowe w Dolnych Łużycach. Dokumentuje ona język, zwyczaje i obrzędy Serbołużyczan, przybliżając ich codzienne życie i dziedzictwo kulturowe.

To okazja, by porozmawiać o naszych zachodnich sąsiadach – bliskich krewnych, których nazwa „Serb” wiąże się prawdopodobnie ze słowem „pasierb”, oznaczającym pobratymca lub krewnego, tego, który „ssał mleko tej samej matki”. Są tak blisko nas, tuż za Odrą – ale czy naprawdę się znamy?